We zijn altijd blij met nieuwe aanwinsten in de redactie van DJP! Onze redacteuren laten ieder hun eigen expertise en persoonlijke interesse aan bod komen, maar gezamenlijk delen we onze passie voor de psychiatrie, in zowel het onderzoek, in de maatschappij en voor de individuele patiënten. We presenteren iedere nieuwe redacteur aan de hand van enkele vragen om ze beter te leren kennen. Deze keer: Dominika Karaszewska.
1. Wie ben je en waar werk je?
Mijn naam is Dominika, ik heb recent mijn studie geneeskunde afgerond en ik ben nu bezig met het afronden van mijn promotietraject aan het Amsterdam UMC. Mijn onderzoek gaat over neuromodulatie in de psychiatrie, met als focus diepe hersenstimulatie en elektroconvulsie therapie in relatie tot neurometabole maten. Verder begin ik per april 2026 aan de opleiding tot psychiater aan het Amsterdam UMC.
2. Wat vind je interessant aan de psychiatrie?
Wat psychiatrie voor mij zo interessant maakt, is hoe fascinerend de hersenen werken en hoe relatief weinig we ervan begrijpen, ondanks alle vorderingen in de neurowetenschap. Wat ik bijzonder vind aan het vak, is dat communicatie met de patiënt het fundament vormt voor de behandeling. Het proberen te objectiveren van de subjectieve ervaring van de binnenwereld van de persoon tegenover je vormt daarmee een leuke uitdaging. Ten slotte vind ik het bijzonder dat psychiatrie zo cultuur gebonden is, wat mijn interesse in de transculturele psychiatrie verstrekt.
3. Wat vind je niet leuk aan de psychiatrie?
Hoewel de psychiatrie mij enorm boeit, merk ik dat er in de praktijk vaak grenzen van het systeem worden bereikt waarbinnen we moeten opereren. Enkele voorbeelden hiervan zijn de vertraging tussen de wetenschappelijke vorderingen en de implementatie daarvan in de praktijk, de lange wachtlijsten binnen de GGZ en het stigma dat in onze maatschappij (nog steeds) heerst rondom mentale ziekten.
4. Wat mogen we van je verwachten bij de Jonge Psychiater?
Ik ben een maatschappelijk betrokken persoon met affiniteit voor de transculturele psychiatrie. Daarom ben ik van plan stukken te schrijven over onderwerpen waar de spreekkamer op microniveau een weerspiegeling is van grotere maatschappelijke problemen die een systematische aanpak behoeven op beleidsniveau. Op die manier hoop ik artsen en psychiaters te inspireren om de moeilijkheden waar de patiënten in het dagelijks leven mee te maken hebben vanuit een breder perspectief te bekijken, en wellicht zelfs aan te sporen tot handelen.
