Jonge psychiater: laat je (ook) horen!

Er wordt veel gezegd over de psychiatrie. Kennelijk lokt de breedte van het vak een scala aan visies en meningen uit. En lang niet altijd is het oordeel over de mogelijkheden en inzet van de psychiater positief. Hoe neem je als jonge psychiater positie in ten aanzien van dergelijk negatief commentaar? Of anderzijds: ten aanzien van de vaak ingesleten gezichtspunten van de gevestigde orde? En wanneer is je zienswijze solide genoeg om ermee voor de dag te komen?

Bekende kopstukken

Jim van Os, Iris Sommer, Bram Bakker, René Kahn en Jan Swinkels. Deze kopstukken van de Nederlandse psychiatrie domineren voor mij het nationale debat, eigenlijk al sinds ik mijn opleiding tot psychiater begon. Zowel de algemene media als de journalistieke vakliteratuur weten hen te vinden voor een interpretatie, een commentaar, een vlotte diagnose of een snelle oneliner. Een mooi gestileerde foto van één van hen verraadt voor mij al wat de antwoorden op de gestelde vragen zullen zijn. Een discussie tussen een willekeurig koppel van de genoemde prominenten is op zijn minst voorspelbaar te noemen. Anderzijds: zij pakken de handschoen wèl op en voelen zich kennelijk geroepen om de psychiatrie een gezicht te geven voor de buitenwereld. En dat blijkt belangrijk, want er staan voldoende personen aan de zijlijn te trappelen om spreekruimte op te eisen aangaande de psychiatrie. Spreekruimte die wordt ingevuld met woorden die ontregelen, ondoordacht zijn of paniek zaaien. 

 

De Jonge Psychiater

Onlangs publiceerde Medisch Contact een ingezonden brief(1) namens de redactie van De Jonge Psychiater (DJP). De brief vormde een reactie op het interview met internist Peter Gotzsche(2) en een column van verpleeghuisarts Bert Keizer(3), die zich beiden uitgesproken negatief uitlieten over de kwaliteiten en mogelijkheden van zowel de individuele psychiater als van het vak als geheel. In de reactie van DJP werd gewezen op de negatieve beeldvorming die op dergelijke wijze de samenleving insijpelt  en het onnodig en voortijdig beschamen van het vertrouwen dat patiënten en hun familie in ons als psychiaters moeten stellen.

Het meeschrijven aan voornoemde brief zette me wel aan het denken: heeft de psychiatrie het op dit vlak zwaarder te verduren dan onze collega-disciplines? Nodigt de veelzijdigheid ervan uit tot het beschimpen van de vraagtekens die er nog zijn? En in hoeverre is het ook een onderdeel van het psychiaterschap je geroepen te voelen een tegengeluid te geven? In een poging recht te zetten wat niet een beetje, maar echt heel erg krom is?

Onder jonge collega’s bemerk ik vaak een bepaalde gelatenheid als de psychiatrie negatief het nieuws haalt. En ook ik heb mezelf er regelmatig op betrapt de krant dicht te slaan of de radio uit te zetten als een meer of minder onderlegde deskundige stellige beweringen doet over mijn vak. Vlagen van strijdbaarheid om een en ander te nuanceren doven vaak uit in de chaos waar dan te beginnen: tegen zoveel clichés ben ik als individuele jonge klare kennelijk nog niet opgewassen. Laten we Maar laten we het dus over aan de woorden van Jim van Os, Iris Sommer, Bram Bakker, René Kahn en Jan Swinkels? Of valt er nog terrein te winnen via de woorden van een nieuwe generatie psychiaters?  

 

Jonge psychiater: laat (ook) van je horen!

Ieder vak heeft nieuwe input en nieuw élan nodig. En een vak dat met vallen en opstaan, probeert vooruit te komen moet helemaal kunnen rekenen het enthousiasme en de frisheid van hen die net komen kijken. Het zou mooi zijn als het vaker zou gebeuren, op individuele dan wel op collectieve basis: schrijven of uitspreken hoe je het vak psychiatrie of het beroep van psychiater beziet, waar je trots op bent, waar je op hoopt, wat je motiveert en wat valkuilen zijn. Wellicht zou er in de opleiding plaats voor kunnen zijn: schrijf eens een essay, een opiniestuk over je vak als reactie op een recent artikel of interview van een kopstuk of een ‘buitenstaander’. Wie weet kom je erachter dat het je ligt, dat je er plezier aan beleeft, en wordt het palet aan constructieve meningen daarmee veelzijdiger en de discussie rijker. Je bent in elk geval van harte welkom bij de redactie van De Jonge Psychiater en stuur een mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

Referenties

  1. Medisch Contact  16/2016: 46-47 (scroll naar beneden)
  2. Medisch Contact  47/2015: 2254-2257
  3. Medisch Contact 14/2016: 13

Twitter

Nieuwsbrief

Disclaimer/Privacy