Crystal Meth

In de verenigde staten is het gebruik van methamfetamine, in de volksmond ook wel ‘Crystal Meth’ genoemd, al sinds het begin van de jaren ’00 een probleem. In Nederland is de omvang van het probleem vooralsnog nog beperkt. Echter lijkt er in de Amsterdamse gayscene, net als deze van Berlijn, Londen en Barcelona, een toename van het probleem te zijn [1]. In dit artikel geven we een kort overzicht van de epidemiologie, de fenomenologie en de behandeling van Crystal Meth gebruik, daar de problematiek rond deze drug in de toekomst mogelijk in omvang toe zal nemen. 

 

 

 

 

 

Crystal Meth

Crystal Meth, een potente amfetamine, leidt tot verhoogde dopamineconcentraties in het mesolimbische dopaminesysteem. Naast effecten op het dopaminerge neurotransmittersysteem, heeft methamfetamine effect op het noradrenerge, het serotonerge en het opioïde neurotransmittersysteem. Methamfetamine is verslavender dan andere stimulantia vanwege een uitgebreider effect op het centraal zenuwstelsel en een langere werkingsduur. [2, 3]

 

Symptomatologie

Crystal Meth wordt gerookt, dan wel oraal, of intraveneus ingenomen. Na 5 minuten treedt de “high” reeds op en deze kan wel 8 tot 12 uur aanhouden. Er is sprake van een sterk toegenomen concentratie en een sterk verhoogde seksuele drive. Specifiek opvallend bij methamfetamine ten opzichte van andere stimulantia, is de sterke craving die bij herhaling op kan treden. Deze craving kan tot 5 weken na start van de abstinentie aanhouden[4]. Crystal Meth gebruik is, doordat men wanneer men onder invloed is vaak risicovol seksueel gedrag vertoont,  geassocieerd met een hoger risico op HIV en hepatitis C, en later in het leven zou de kans op de ziekte van Parkinson verhoogd zijn. Ook is er na herhaaldelijk gebruik vaak sprake van psychosociale problemen zoals dakloosheid, werkloosheid en gevangenschap. In somatisch opzicht kunnen cardiovasculaire en dentale problemen optreden. Na herhaaldelijk gebruik treden cognitieve functiestoornissen op die door schade in frontostriatale netwerken en een afname in de dopaminereceptor ontstaan. Vaak is er naast de stoornis in het gebruik van methamfetamine sprake van andere psychiatrische problematiek, zo had in een Amerikaans sample 51% een stemmingsstoornis, en 39% een angststoornis en was er een lifetimeprevalentie van 57% m.b.t. afhankelijkheid van andere middelen. [2]

 

Behandeling

Vooralsnog bestaan er weinig effectieve behandelingen voor de stoornis in het gebruik van methamfetamine. Er bestaan aanwijzingen dat cognitieve gedragstherapie (CGT), waarin aandacht bestaat voor motiverende gespreksvoering werkzaam zou kunnen zijn. [2, 4] Voorts zijn er aanwijzingen voor effect van een aantal farmacologische behandelingen. In één trial werd gevonden dat het gebruik van bupropion geassocieerd was met een afgenomen methamfetaminegebruik. Dit was echter alleen het geval bij matige gebruikers [5]. Er is ook enig bewijs voor de combinatie van gedragstherapie en medicatie: in een groep van homoseksuele mannen met HIV verminderde de combinatie modafinil en CGT het methamfetaminegebruik [6]. In tegenstelling tot het primair verminderen van de craving, kan de craving als het ware ook ‘vervangen’ worden: zowel methylfenidaat als dextroamfetamine bleken in zoverre effectief dat de craving naar methamfetamine en het aantal dagen waarop methamfetamine gebruikt werd, afnamen [7, 8]. Ten slotte zijn er aanwijzingen dat naltrexon bij methamfetaminegebruikers de hoeveelheid gebruikte methamfetamine zou kunnen verminderen te verminderen en de kans op abstinentie zou kunnen vergroten [9].

 

Conclusie

Methamfetamine is een zeer verslavende stof, die snel tot een stoornis in het gebruik ervan kan leiden. Het is van belang dat er meer bewustzijn rondom dit probleem ontstaat, opdat er tijdig ingegrepen kan worden. Van een aantal behandelingen is enig effect gebleken, hoewel er nog geen interventies voorhanden zijn die de zucht naar methamfetamine krachtig doet verminderen.

 

 

Referenties

  1. Verslaafd aan chemsex: 'Ik ging drie nachten achterelkaar door.'.www.nos.nl, 2017.
  2. Ballester, J., G. Valentine, and M. Sofuoglu, Pharmacological treatments for methamphetamine addiction: current status and future directions.Expert Rev Clin Pharmacol, 2017. 10(3): p. 305-314.
  3. Association, A.P., Diagnostic and statistical manual of mental disorders (5th ed.): DSM 5.2013.
  4. Courtney, K.E. and L.A. Ray, Methamphetamine: an update on epidemiology, pharmacology, clinical phenomenology, and treatment literature.Drug Alcohol Depend, 2014. 143: p. 11-21.
  5. Shoptaw, S., et al.,Randomized, placebo-controlled trial of bupropion for the treatment of methamphetamine dependence.Drug Alcohol Depend, 2008. 96(3): p. 222-32.
  6. McElhiney, M.C., et al., Provigil (modafinil) plus cognitive behavioral therapy for methamphetamine use in HIV+ gay men: a pilot study.Am J Drug Alcohol Abuse, 2009. 35(1): p. 34-7.
  7. Galloway, G.P., et al., A randomized, placebo-controlled trial of sustained-release dextroamphetamine for treatment of methamphetamine addiction.Clin Pharmacol Ther, 2011. 89(2): p. 276-82.
  8. Ling, W., et al., Sustained-release methylphenidate in a randomized trial of treatment of methamphetamine use disorder.Addiction, 2014. 109(9): p. 1489-500.
  9. Jayaram-Lindstrom, N., et al., Naltrexone attenuates the subjective effects of amphetamine in patients with amphetamine dependence.Neuropsychopharmacology, 2008. 33(8): p. 1856-63.